De 14de eeuw was een tijd van beroering en verdeeldheid in de schoot van de kerk en van de maatschappij. Het is in deze tijd dat Geert Groote (1340 – 1384) op de voorgrond trad. Geboren te Deventer in Nederland was hij een uitmuntend student, eerst in Parijs en later in Keulen. Een man van de wereld die bekeerd werd door de visie van een vriend.
Hij was zich duidelijk bewust van het feit dat iedere vernieuwing moet beginnen bij een persoonlijk innerlijk leven dat zich op Christus richt.
Zo ging hij een ideaal verspreiden, de terugkeer naar de Vita Apostolica, waarvan het Evangelie het uitgangspunt en de regel is, een spirituele beweging bekend onder de naam Moderne Devotie.
Moderne Devotie betekent eenvoudigweg 'hedendaagse spiritualiteit'. In de late veertiende eeuw werd aangevoeld dat de christelijke levenswijsheid van toen niet meer toereikend was. Een diepere, persoonlijke Christusontmoeting was nodig om het leven van leken, priesters en kloosterlingen in de kerk van die tijd nieuw leven in te blazen. Uiterlijke rituelen alleen volstonden niet. Daarom ging Geert Grote de nadruk leggen op het naar binnen gaan in de stilte van het hart, waar Christus verblijft.